نوشته های پیشین

    برای عزیزِ در بندم

ا

نه که  دیشب یادم نبود. دیشب، ده بار نوشتم و پاک کردم. دیدم آخه من با چه رویی باید برای تو بنویسم؟

ا

بعد از همه ی اذیت کردن ها و دعواها و گیر دادن های همیشگی...و مهربانی و آرامش و حوصله ی تو...بخدا خیلی دلتنگم...با هیچی هم درست نمی شه...نه با خونه تون رفتن و مادرت رو دیدن و توی اتاقت نفس کشیدن حتی...

من اصلا آدم بشو نیستم...حتما باید در بند بشی تا دست و دلم بلرزه از نبودنت و نشنیدنت و بو نکردنت...

ا

حالا من با چه رویی برای تو بنویسم؟ برگرد عزیزِ دلم...بند، کی جای توست؟

ا